Een prijs op CO2: hoe dan?  

Negentig professoren onder leiding van Jan Rotmans zien een CO2-prijs als een cruciale maatregel om de energietransitie te versnellen. Ook de zes grote politieke partijen zien zo’n prijs op koolstof als cruciaal. Het principe, de vervuiler betaalt, is eenvoudig. Maar het Europese emissiehandelssysteem ETS heeft de boel nodeloos ingewikkeld gemaakt, waardoor het niet werkt. Gewone Nederlanders verenigd onder de naam klimaatlobby.nl hebben een eenvoudig voorstel: Koolstofheffing en dividend.

1. heffing op fossiele brandstoffen aan de bron (waar het de economie binnenkomt: haven, mijn of gasput),
2. koolstofdividend: de opbrengst maandelijks terugbetalen aan ieder huishouden,
3. Nederlandse CO2-intensieve industrie beschermen tegen oneerlijke buitenlandse concurrentie die hierdoor kan ontstaan.

Zo’n regeling is elegant en eerlijk, omdat de klimaatkosten van alle producten in de prijs verwerkt worden en de markt weer echt zijn werk kan doen, terwijl de armste huishoudens worden ontzien: een arm gezin kan met het voor iedereen even hoge koolstofdividend meer doen. Een deel van de opbrengsten kan direct in de nieuwe economie geïnvesteerd worden, wat banen oplevert. De energietransitie lukt alleen als hij door alle Nederlanders wordt gesteund.

In Zweden werkt een CO2-prijs al sinds 1991. Ook in Engeland is recent een ‘bodemprijs op het ETS’ ingesteld waardoor de CO2-uitstoot nu weer op laat-19e eeuws niveau is. Nederland kan in de rest van Europa kampioen worden door een goede CO2-prijs in te voeren. Volgens het CPB moet die prijs tussen de €60 en €300 euro per ton liggen. Is dat veel? Een ton CO2 is de uitstoot van ongeveer 10.000 km rijden. Dus voor drie cent per kilometer gaan we naar een stabiel klimaat. Het kan!